Hayatı bir matematik denklemi ; kendini ve diğer insanları da bu denklemin bir parçası olarak gören çok insan var .
İlla her olayda bir çarpan, bölen, toplayan, çıkartan, çıkarılan olmayacak. Her zaman ikisinin karşılığı bir sabit sayı çıkmayacak.
İnsanları kodluyoruz ve etiketliyoruz . İnsanın bilinmezliğini çözme adına her gün yeni bir varyant buluyoruz ve buna sahip olanlar illa şu aylarda şunu şunu yapar -yapamaz, söyler- söyleyemez, öğrenir öğrenemez denklemine oturtuyoruz.
Çok önemli bir şey söyleyecek tarzda kulağıma eğilerek:
- Biliyor musun bu da disleksi imiş ,diyen arkadaşıma baktım.
- Ah evet, biliyorum. Zaten çok özel bir yetenek; canlandırdığı her karaktere ruh giydiriyor adeta.
- Ya ben yanlış mı biliyorum? Disleksi öğrenme güçlüğü değil mi, biraz gerilik hani?
- Gerilik (!)derken zekayı kastediyorsan; tamamen yanlış, aksine çok zeki oluyorlar ama bazen matematikte bazen görselde bazen okumakta güçlük çekebiliyorlar. Disleksi, diskalkuli, disgrafi gibi isimlerle ayrılıyorlar.
En önemlisi muhakkak bir konuda üstün denecek yetenekleri oluyor. Örnekleri çok; Albert Einstein, Thomas Edison, Mozart,Wright kardeşler, Stephen Hawking, Agatha Christie, Picasso , Leonardo da vinci, Muhammed Ali, Aslı Enver vesaire vesaire….
Biz zannediyoruz ki; derslerinden sürekli 80, 90, 100 alanlar ancak başarılıdırlar. Onlar her konuda bilgilidirler. Oysa etiketleme gözlüğümüzü çıkarsak her insanın sonsuz bilinmezliği olduğunu ve her hücresinin benzersiz nimetlerle doldurulduğunu, kabiliyetinin sınırlarını bilemeyeceğini göreceğiz.
Bir kızımız yüzündeki ve elindeki özel durumlarından dolayı bir makyaj malzemesinin üretimi hakkında” şöyle yaparsanız bizler daha rahat kullanırız” diye firmaya sanal dünyada hatırlatma yapıyor. Görselin altına gelen yorumlar” sen bu yüzle kullanmayıver, sen nereni düzelteceksin, iğrenç , vesaire vesaire”..
O gencin pek çok kabiliyetinden habersiz; sadece kendi (!)gözlerine verdikleri puanlamalar ,yorumlar…
Hayatta öğreneceğimiz ilk ders; insanlık……
