- Her gün 10 dakika meditasyona ayırıyorum. Yeni başladım ama çok faydasını gördüm.
-Öyle mi? Ne gibi, neler oldu?.
- Öncelikle kendime zaman ayırıyorum. Dinginlik, farkındalık, sevgi topluyorum ruhuma.
- Her gün 10 dakika için yarım saat hazırlık yapıyorsun. Tütsüler yakacaksın, müzik bulucaksın ,sessiz bir yerde düşüncelerini beyninden atıcam diye uğraşacaksın. Bana biraz zorlama geliyor.
Onun yerine seni Yaratana yönelsen, "hiç düşünce” dediğin o şekilde dua edip yalvarsan her ihtiyacın karşılanıp, kendini sevilmiş hissetsen daha anlamlı değil mi?.
- Ya tabii bazen dua da ediyorum ama namaz bana biraz ağır geliyor.
Konuşmaları uzayıp giderdi.
İnsan” öncelikle” diye başladığı her cümlede arkaya attıklarını dile getirirdi.
İnsanın sevilmeye, değerli olduğunu hissetmeye, kendini aramaya olan ihtiyacı ezeliydi. O yüzden muharref (değiştirilmiş) dinlerde dahi redd edilmeyen başlangıç; ilk insan Adem aleyhisselam'a Allah(c.c) eşyanın sırrını yani tüm arayışların cevaplarını öğretmişti.
İnsanın yaratıcısı ile olan bağı ne kadar güçlü ise değeri, arınmışlığı, odak noktası, sevgiyi hissedişi o kadar artıyordu.
Bu bağ zayıfladıkça insan kendinden uzaklaşıp nefret eder hale geliyor ve hiçbir meditasyon ilaç olmuyor.
Eskiden şarkı söyleyen, belli bir sahne sanatı yapan insanlar hitap ettikleri kitlelere karşı kendilerini sorumlu hisseder, iyi örnek olmalıyız derlerdi.
Şimdi kendine şarkıcı diyen kişiler, sanatçı (!)diyenler acaba daha nasıl rezil olurum yarışına girmiş gibiler. Giydikleri yok giymedikleri(!!) kıyafetleri, yaptıkları şovlarla , söyledikleri sözlerle estetikten, güzellikten, örneklikten o kadar uzaktalar ki ; ruhları bu görüntülerle işgal edilenleri hangi meditasyon temizleyecek diyorsun.
Asıl meditasyon; bize sanat(!!!) diye dayatılan bu çirkinliklere gözlerimizi, kulaklarımızı, dikkatimizi kapatıp ruhumuzu güzel olana çevirerek, yaşamamıza kalite getirmek.
Ünsiyetteki insanı bulmak…….
