SEVDALISIYIZ

Her çağda giydiği kıyafetin, bindiği arabanın , taktığı çantanın, ayağındaki ayakkabının, oturduğu evin markası için yaşayan ve hep bunları konuşan bir kitle olacaktır.

Etikete ait bir hayatın ulaştığı sonda;  tüm bu etiketler, markalar bizi; sonraki devam eden hayatta kaliteli kılmayacaktır . 

Kimseden ümit kesilmese de saf kötüler hariç hepimizin kodlarında  iyinin ve kötünün yarışı olacak . İyiyi  öyle çok konuşmalı, anlatmalı, izlemeli , yapmalıyız ki yayılma hızını artıralım.
Diğergamlığın hayranı, muhtacı, sevdalısıyız. Bir başkasını düşünmeyi, mutlu etmeyi, yardımı , kendin kadar çok istemeyi…

Başkalarını rahatsız etmemek için kendi isteklerini ertelemek, yapmamak ya da başkalarını kendine tercih etmek .Mevlana törenlerinin vuslat akşamındayız . Tıklım tıklım bir salon; oturduğumuz andan itibaren burnuma dolan keskin bir soğan kokusu, konuşmalara, tasavvuf musikisine odaklanmaya çalışıyorum ama ne mümkün! Koku o kadar ciddi ki ; başıma ağrılar saplanıyor. Yer değiştirme imkanım yok ,her koltuk eksiksiz dolu.

Yarım saat dayanabiliyorum ve çaresizce salondan çıkıyorum. Toplu bir meclise gelirken çiğ soğan yemek en hafif tabiriyle düşüncesizlik, kabalık, "acaba birini rahatsız eder miyim "diye düşünmeden sadece kendi isteklerini önde tutmak.

Asansöre bineceğim; ellerimde epeyce poşet var. Genç bir delikanlı koşarak geliyor . Henüz tanışmıyoruz. Hem poşetlere yardım ediyor ,hem asansörü tutuyor. Bu arada fark ediyorum ki kendi poşetlerini asansörün kapısına bırakı vermiş . Hiç tanımadığı bir insana yardım eden bu genç iyilerin sayılarının çokluğunu hatırlatıyor .

Çok genç bir çift; şehrin merkezindeki 3 + 1 dairelerini hayli hatırı sayılır bir meblağa  kiraya verebilecek iken üniversiteli genç kızlar ders alabilsinler diye hayrat olarak veriyor.

Her şeyin hoyratça tüketildiği ancak fazlanın ve yerinin güzel sayıldığı günümüzde; incitirim (!)diye bakışını sakınan, sesini alçaltan, kem söz etmektense yutkunan insanların sevdalısıyız…