Dünyadaki tüm ekonomiler, siyasal ve ekonomik krizlerden az ya da çok mutlaka etkilenirler. Bu etkinin oluşturduğu tahribatın sarsıcılığı ise hükümetlerin ekonomik yol haritalarına bağlıdır. Bu da yetmez; uygulanan programların özgün olması ve uluslararası işbirliklerine açık olması lazımdır. Yani Amerika'da, Avrupa'da ya da Çin'deki bir karar vericinin sizin ekonomik programınıza baktığında "bu ülkeyle iş yapılır” kanaatinin oluşması gerekir.
Bu bağlamda Türkiye; güçlü ekonomik programı, kendi coğrafyasındaki istikrarlı yapısı, dinamik işgücü, rekabetçi firmaları, tedarik merkezlerine yakınlığı, coğrafi konumu, güçlü savunma sanayi ve enerji koridorlarının geçiş merkezi olması nedeniyle birlikteliğinden kazançlı çıkılacak ülkelerin başında gelmektedir.
Artık günümüz dünyasında korumacı ekonomik modellerden istenilen sonuçların alınamadığı net olarak ortaya çıkmıştır. Bunun yerine rekabete dayalı kazan-kazan modelinin giderek güçlendiği yeni birliktelikler ön plana çıkmaya başlamıştır. Ayrıca Çin'in rekabet baskısı nedeniyle bu durum keyfiyet olmaktan çıkıp açık bir mecburiyete dönüşmüştür. Çünkü bazı ülkelerin finansal imkânları, bazı ülkelerin teknolojik altyapısı, bazı ülkelerin ise dinamik iş gücü potansiyeli ön plana çıkmaktadır.
Artık sömürge anlayışıyla ekonomik kapasiteleri muhafaza etme dönemi sona ermiştir. Uluslararası ilişkilerde karşılıklı saygıya dayalı dayanışmacı yöntemler kabul görmeye başlamıştır. Yatırım ve ticari ilişkilerin sürdürülebilirliği buna bağlıdır.Ülkemiz bu modeli Afrika'da başarıyla uygulamış, bundan da ticari anlamda olumlu sonuçlar almıştır.
Ahir kelam; her ülkenin kendi gücü nispetinde kazandığı ekonomik modeller zorunlu hale gelmiştir.
