Hayat bazen öyle bir an yaşatıyor ki, oturup düşünmek zorunda kalıyorsun "Ben ne ektim, ne biçiyorum?”
İşte son zamanlarda içimde dönen bu sorularla biraz kendi içime döndüm. Gördüğüm, duyduğum, yaşadığım her şey bana bir kez daha gösterdi ki; hayatta yaptığımız her şey, bir yankı gibi geri dönüyor. İyilik de dönüyor, kötülük de… Hem de geldiği gibi değil, çoğu zaman büyüyerek.
Birine söylediğin güzel bir söz, küçük bir yardım, sessizce yapılan bir iyilik… O anlıkmış gibi görünse de aslında evrene gönderdiğin bir ışık oluyor. Ve o ışık, bir gün hiç ummadığın bir anda, karanlığında önünü aydınlatıyor. Çünkü iyilik, dalga gibi yayılıyor. Bazen bir tebessümle, bazen bir duayla geri dönüyor.
Ama madalyonun öteki yüzü de var. Bilinçsizce yapılan bir haksızlık, kırılan bir kalp, görmezden gelinen bir ihtiyaç… İşte onlar da geri geliyor. Hem de bazen senden bile daha güçlü bir şekilde. Kimi zaman bir anda, kimi zaman yıllar sonra ama mutlaka…
Karma diye tarif ettiğimiz bu düzen aslında çok tanıdık bir şey. Biz ona "kul hakkı”, "vicdan” ya da "hakkaniyet” diyoruz. İsmi ne olursa olsun, özünde şu var: Hayat sana ne yaptıysan onu getiriyor. Bugün başkasına yaptığın ne varsa, yarın senin aynanda beliriyor.
Şunu fark ettim: Saf niyet, karmanın en büyük zırhı. Ne yapıyorsak içtenlikle yapmak, ne veriyorsak gönülden vermek gerekiyor. Yoksa hiçbir maske uzun süre dayanmıyor. Gerçek niyet, zamanı geldiğinde ortaya çıkıyor. Ve evren, hiçbir ayrıntıyı unutmuyor.
Çünkü bu hayat, bize sadece yaşadıklarımızla değil, yaşattıklarımızla da yazılıyor.
Unutma…
Evren unutmaz.
