Hayat, çoğu zaman bir duruş sınavıdır. Zor zamanlar, insanın kim olduğunu, neye inandığını ve ne uğruna ayakta kalabildiğini gösterir. Herkesin yere eğildiği bir çağda dimdik durmak; hem cesaret ister, hem inanç, hem de yürek. İşte tam da bu yüzden, güneş diz çökenlerden önce, ayakta duranların üzerine parlar.
Sadece fiziki bir duruştan bahsetmiyorum. Bir karakter, bir tavır, bir varoluş biçimi bu. Eğilmeden yaşamak, koşullar ne kadar zor olursa olsun boyun eğmemek... İşte insanı insan yapan, toplumu ileri taşıyan budur.
Diz çökmek bazen kolaydır. Kimi zaman geçici bir rahatlık sunar. Kalabalığa uymak, susmak, olanı olduğu gibi kabul etmek yorucu değildir. Ama bu yol, sonunda karanlığa çıkan bir patikadır. Oysa ayakta duranlar, zorluğu göze alır. Bedel öder, yalnız kalır ama sonunda güneşle ödüllendirilir.
Bakın tarihimize, edebiyatımıza, mücadelelerle yazılmış hayatlara... Hep aynı tablo: Birileri yere kapanırken, birileri dimdik kalmış ve onlar sayesinde doğmuştur aydınlık. Nazım Hikmet, "Yaşamak bir ağaç gibi tek ve hür ve bir orman gibi kardeşçesine" derken ayakta durmanın şiirini yazmıştı.
Bugün yaşadığımız her olay, yine aynı soruyu önümüze koyuyor: Eğilecek miyiz, yoksa başımız dik mi yürüyeceğiz? Güneşin kimlerin üzerine doğduğunu unutmadan karar vermeliyiz.
Çünkü güneş, hiçbir zaman teslim olanları değil, direnenleri seçer.
İşte bu da bir duruş meselesidir.
