Türkiye bir çınarını, gönüllerde taht kurmuş büyük bir sanatçısını kaybetti. Ferdi Tayfur, yalnızca sesiyle değil, yüreğiyle şarkılar söyleyen bir baba, dost, sırdaş ve umut ışığı oldu. Her birimiz hayatımızın bir köşesinde onun şarkılarında kendimizi bulduk. Sevinçlerimize, kederlerimize, aşklarımıza, hayal kırıklıklarımıza ortak oldu. Ferdi Baba'nın şarkıları yalnızca dinlenmez, yaşanırdı. Onun melodileri bizi alır köy kahvelerine götürür, bir dağ çeşmesinde susatır, bir Fadime'nin düğününde halay çektirirdi. "Yıldızlar da Kayar" dediğinde gökyüzünde kayan yıldızlara hayallerimizi bağladık. "Ben de Özledim" dediğinde hepimiz içimizde bir fotoğrafa bakıp hüzünlendik.
Kimileri "Ferdi şarkıları ümitsizlik verir" dedi. Arabesk bu, iç karartıcı, ağlak, berbat diyerek cahilce ifadeler kullandı. Bilmezler ki biz o şarkılarda hem kendimizi bulduk hem de bir terapi gibi ruhumuzu dinlendirdik. Çünkü Ferdi Tayfur, sıradan bir şarkıcı değildi. O, şarkılarıyla dost olan, sevgiyi, özlemi, hüznü ilmek ilmek işleyen bir ozandı. Şimdi onu şarkılarıyla yad ediyoruz. "Bir gün gitsen bile hatıran yeter" diye haykırırken, içimizdeki boşluğu yalnızca onun hatıraları dolduruyor. Ferdi Baba, Türkiye'nin bir köşesine dokundu, bizleri ortak bir duyguda buluşturdu. Bu dünyadan bir Ferdi Tayfur geçti. Mekanın cennet olsun Ferdi baba... Şarkıların dilden dile, gönülden gönüle yaşamaya devam edecek. Çünkü biz hep "Akşam Güneşi"yle hüzünlenip "Çeşme" başında hayallere dalacağız.
Ferdi Baba, seni unutmayacağız.
