Sosyal medya cehenneme döndü.
Paylaşımlarsa birer ateş topu oldu. Kimsenin kimseye ne saygısı kaldı ne tahammülü. Yalanlar, algılar havada uçuşurken; bir nesil tükete tükete yetişiyor, bir nesil "hız” peşinde koşturarak, coşarak geliyor. Uzunca yol yürüyor gibiyiz ama bir arpa boyu kadar gidilmiyor.
Onca siyasetçi, birbirlerine pervasızca hakaretler ediyor. Onları dinleyen gençlerin güven duyguları yerle bir oluyor. İnsanların yüzlerinden düşen mutsuzluklar patır patır bin parça halinde savruluyor.
Deliler ve çocuklar hep doğruyu söyler derler ya. Ne bir deli aklı kadar dik durabildiniz ne de bir çocuk kadar temiz ifadeli olabildiniz. O milyonluk koltuklarınızda, şık elbiselerle -içi boş dışı janti- çıktığınız kürsülerinizde bir çocuğun şiirindeki kadar net olamadınız. Yedi yaşında bir küçük yüreğin, içine çekildiği kara deliği ifade ettiği kadar, anlatamadınız şu dünyaya kendinizi.
Yalan dolana, dün söylediğini unutup bugün başka ahkam kesenlere dayanamıyorum. Haram paraları cukkalarken, her şeye boyun eğerken, musluk kapanınca çirkefleşenlere tahammül edemiyorum.
O uçaktan bu uçağa, o kucaktan bu kucağa oturanlar hiç mi omurganız yok! Hiç mi bi' duruşunuz yok! 24 saat içinde ışık hızıyla değişen düşünceler, kocaman (!) adamların özrünün kabahatinden büyük olması girdabındayız. Kibir bürümüş güç algısını başarı zannedip, ağzından çıkanla kendi başarısına (!) ihanet edenler. Parasıyla dünyayı alıp insanlığı satın alamayanlar, erdemli bir duruş için paranın geçemeyeceğini ne zaman anlayacaklar?
İnsanlar isimleri için yaşarlar!
Bu dünyada bırakıp gideceğimiz tek güzel şey: Bir isim ve o soy ismi yaşatacak evlatlardır. Ne oldum delisi bir avuç insanın ülkeye ayar çekme çabaları çok komik. Siz bu ülkeyi sahipsiz mi sandınız? Yazıp oynadığınız bir kaç senaryonun gişe rekorları kıracağını mı sandınız? Ha şundan eminim, oyunculuğunuz Oskar alır ama gerçek vatan evladı yemez bu lokmaları. Yıktığınız güvenlerin enkazında boğulurken, yuttuğunuz koca lokmaları çıkaramazsınız.
Ata kibirli binen, eve yürüyerek gider!
