Yılın en kıymetli zamanlarından biri Kurban Bayramı... Kimi zaman bir çocuk tebessümünde, kimi zaman uzak bir akrabanın hal hatır soruşunda, kimi zaman da sofraya konan bir tas yemeğin bereketinde hissedilir bu bayram. Her sene olduğu gibi bu yıl da sadece bir ibadet değil, aynı zamanda büyük bir insanlık dersi bekliyor bizi.
Kurban Bayramı denince aklımıza ilk gelen elbette kurban ibadeti oluyor. Hz. İbrahim'in teslimiyetini, Hz. İsmail'in sadakatini hatırlıyoruz. Ama bu bayram sadece kurban edilen hayvanla sınırlı değil; asıl kurban, içimizdeki bencillik, kibir ve unutulmuş merhamettir. Bu bayramda esas kesilmesi gereken, kalplerimizi katılaştıran duvarlardır.
Bize düşen; kurbanı sadece bir ritüel olarak değil, bir hatırlama vesilesi olarak görmek. Bir tas etin kapısını çaldığı yetim evini, yüzü gülmeyen çocuğun gözlerinde beliren parıltıyı, uzun süredir konuşmadığımız akrabalara atılan bir telefon mesajını hatırlamak... Çünkü bu bayram, aslında uzakları yakın eden bir bayramdır.
Çocukluğumda bayram sabahları ayrı bir telaş olurdu evimizde. Babam erkenden kalkar, kurbanı için hazırlanırdı. Annem, bayramlıklarımızı çıkarır, ütülerdi. Mahallede herkesin yüzü gülerdi. Birbirimize "Allah kabul etsin" demek bile bir başka sıcaklık taşırdı. Şimdi ne yazık ki zaman bizi biraz yordu, biraz da uzaklaştırdı birbirimizden. Ama bayramlar, bizi tekrar birbirimize yaklaştırmak için birer vesile aslında.
Kurban Bayramı; sadece bir et paylaşımı değil, bir gönül paylaşımıdır. Bir tebessüm, bir sarılma, bir helallik alma, bir dua etme vaktidir. Küslerin barıştığı, yoksulun hatırlandığı, yetimin sevindirildiği bir mevsimdir bu bayram.
Bu bayram, bir kurban da içimizdeki ilgisizliğe, tembelliğe ve yalnızlaşmaya keselim. Paylaşmayı, hatırlamayı ve birlikte olmayı yeniden öğrenelim. Çünkü ne kadar verirsek, o kadar çoğalırız. Ve unutmayalım ki; kurban sadece etin değil, kalbin de sunulduğu bir ibadettir.
Bayramınız mübarek, kalbiniz ferah, sofranız bereketli olsun.
