Bu hafta, adını Horasan'dan Anadolu'ya gelen büyük Türk mutasavvıfı Seyyid Harun Veli'den alan, sadece bir yerleşim yeri değil; bir gönül medeniyetinin merkezi olan Seydişehir'e gittim.
3 Mayıs, Seyyid Harun Veli Hazretleri'nin vefat yıl dönümüydü. Bu anlamlı günde, Seydişehir'de Seyyid Harun Veli Camii Derneği'nin organizasyonuyla bir anma programı düzenlendi. Dualarla, mevlid-i şeriflerle ve gönüllerdeki sevgiyle Seyyid Harun Veli anıldı.
Bu topraklara ayak bastığınız an, zaman yavaşlıyor. Dağların serinliğiyle sarmalanan havada başka bir nefes var. İnsan, ilk solukta anlıyor; burası sadece bir ilçe değil, ruhun da dinlendiği bir durak.
Seyyid Harun Veli'nin izini sürmek için vardım buraya. Kendisinin inşa ettiği cami ve zaviye hala dimdik ayakta. O mütevazı taşlar arasında dolaşırken sanki geçmişin hikmeti, bugüne fısıltılarla ulaşmaya devam ediyor. Bugün bile Seydişehir'in ruhunu, onun bıraktığı o derin manevi mirasta bulmak mümkün.
Toroslar... Ah o Toroslar! Yaylalarına çıkınca gözünüz maviyle yeşilin sonsuz buluşmasına takılıyor. Hele bir de Suğla Gölü'ne uğrarsanız, gökyüzüyle yeryüzü arasında kayboluyorsunuz. Seydişehir'in doğası öyle temiz, havası öyle serin ki; insan buraya sadece görmek için değil, hissetmek için gelmeli.
Seydişehir'in her mahallesinde ayrı bir hikâye, her köşesinde başka bir Anadolu sesi gizli. Ve ben her adımda, Anadolu'nun ne kadar anlamlı bir kelime olduğunu yeniden keşfettim. Bu şehirde yürürken yalnız değilsiniz; bir geçmiş sizinle yürüyor, bir hikmet size eşlik ediyor.
Eğer bir gün yolunuz düşerse, sadece görmekle kalmayın... Dinleyin bu şehri. Çünkü Seydişehir, sadece anlatılmaz; yaşanır.
