Hayat dediğin, her yıl yeniden öğrendiklerinle yoğrulup şekillenir. İnsan bir şeyler öğrenmeyi hiç bırakmaz, bırakmamalı da... Öğrenmenin bitmediğini iliklerine kadar hissetmek ne büyük bir şans! Çünkü hissetmek yaşamaktır. Kavgan, sevincin, gözyaşın, kahkahan... Hepsi hayatın bir parçasıdır. Tüm bu mücadelelerin sonunda, "Ben yaptım!" diyebilmek ne büyük bir gurur.
Bir yılın özeti, yaptıklarının ve yaşadıklarının muhasebesidir. Kimi nerede bıraktığın, kimi nerede kucakladığımdır hayat. Elediklerinle eklediklerin, bir seneyi nasıl geçirdiğini gösterir. Doyasıya yaşadın mı? Sağlığını hissettin mi? Kimleri yanında tuttun, kimleri yolculuğun dışında bıraktın? İşte bütün mesele burada.
Hayat, kaçmadan mücadele etmektir. Havlu atmadan, terlemeye, terini silmeye devam etmektir Kaçamazsın, kaçtığından ve kınadığından sınanırsın. Çünkü kaçtıklarından asla kurtulamazsın, ne kadar uzaklaşırsan uzaklaş, dönüp dolaşıp kendine çarparsın. Gittiğin her yere kendini de götürürsün. Yaranı, sevincini, umutlarını... Belki umutsuzluğunu bile. Gitmek mesele değil, mesele kendini yanına nasıl aldığın.
Şimdi yeni bir yıl başlıyor. Eski yılın öğrettikleriyle yeni yıla adım atıyoruz. Yanına ne alacağını iyi düşün. Mücadele azmini, sevdiklerini, hayallerini, umutlarını al. En önemlisi kendini al. Çünkü bu yıl da tıpkı tükettiğin yılların gibi, seninle var olacak. Hayat kısa. Öbür dünyaya götüreceklerimiz yaptıklarımız ve yaşattıklarımız olacak.
Mutlu bir yıl dilemek yetmez, bu yılı dolu dolu yaşamayı dilemektir önemli olan. Kendine, hayallerine, yaşamına sarıl. Ve yeniden başla. Mutlu Yıllar
