KÜFÜR

Küfür;  bir şeyi inkar etmek, üzerini örtmek, tohum atmak gibi anlamlara geliyor.
Latin kökeninde ise; yaralamak.

Küfürlü konuşmalar her duyduğumda ben de istemsiz bir yüz kızarması ve kökenine uygun olarak gönül yaralaması oluşturur.

Küfürlü konuşmaların gönül toprağına atılan kötü tohumlar olduğuna inanırım.

Bu köşede pek çok kez dile getirdim. Adem (a.s )'dan  son insana kadar her dönemde iyiliğin ve kötülüğün savaşı hep olacak. Zaman zaman hepimiz iki tarafın da yolcusu olup, sendelemeler yaşayacağız ama önemli olan hangisini yeşertmeye çalıştığımız . 

Günümüzün en büyük problemi insanlar olarak dengeyi kaybetmemiz. Her konuda ifrat ile tefrit arasında savrulmamız.

Güya eğlenmek, gülmek istiyor. Gittiği programda 10 kelimeden yedisi açıktan cinsel küfürle dolu ise ; ancak eğlendim zannediyor.
Birine kızıyor;  ancak sülalesine, geçmişine, cinsiyetine dair yaralayıcı küfürlerle duygularını aktarabiliyor. Maça gidiyor küfür, arabaya binip trafiğe çıkıyor küfür, elinden bir şey düşürüyor ,sakarlığına yine küfür…

Lise, ortaokul hatta ilkokul çocuklarının berrak, tertemiz ağızlarında kaflı- sinli bariz küfürler .

En kötüsü de önceden kötü görünen bu sözler ve konuşma biçimi şimdilerde alışılmış bir eğlence malzemesi.
Bu kadar yaralayıcı sözlerle hangi gönüle gireceğiz?

Hangi yıkık duvarı kaldıracağız?

Hangi bozulmuşu düzelteceğiz?

Biz bu yaralarla nasıl iyilik taşıyacağız?

Herkesin savaşı kendi iledir. Önce ben diyerek kendimize, ailemize, öğrencilerimize, komşularımıza, arkadaşlarımıza derken en yakınımızdan uzağa bir çemberle yaralayıcı sözlerden kurtulalım.