Selçuklu kültürümüzde var mıydı bilmiyorum ama atlara olan özel sevgimden dolayı Alparslan dizisinin kız isteme sahnesi çok hoş gelmişti.
Alparslan( Barış Arduç) ve ailesi atların üstünde; Akça( Fahriye Evcen) at üstünde görkemli bir isteme, aile olmanın ilkeleri ile taçlandırılarak seyirciye sunuluyordu.
Filmden etkilenmiş olamazlar heyhat üzerinden 1-2 sene geçti. Yeni bir akım başlamış. Artık isteme nişan öncesi davetlilerin önünde oluyor. Kız kahve getiriyor ama sadece damada. Davetliler şerbet içiyor.
" Verdik, hayırlı olsun” dileklerinden sonra gelin adayı tekrar içeriye alınıyor. Kıyafet değişimi yapıp, nişan girişi ile damat ile geliyor.
Her gün bir yenisini duyduğumuz akımlara alıştığımız için milletçe seyir deyiz. Tabii olayın tehlikeli yönleri de var. Kızın ailesi” yok vermiyorum” dese; davetliler olarak kalkıp ikna etme konuşmaları yapacağız.
Her akıma” ben de yapmalıyım” diye özendiğimiz günlerde madem taklit edeceğiz; iyiyi, güzeli, faydalı olanı kulaktan kulağa, gözden göze, yaymalıyız.
Nasıl biri olduğumuzu seçimlerimiz, davranışlarımız, sözlerimiz yansıtır, ipucu verir .
Hiç kimsenin görmediği, şahit olmadığı bir saatte Mersin'de; Kıbrıs'a gitmek için feribot bekleyen bir vatandaşımız, gidecek yeri olmadığı için hasta çocuğu ve ailesiyle birlikte camiye sığınıyor.
Çocuk hasta olduğu için caminin elektriğinden hava makinesi için kullanıyor ve hava sıcaklığından dolayı klima açıyor.
Giderken 200 TL para ile birlikte caminin imamına not bırakıyor:
" Hocalarım biz elektriği ve klimayı kullandık .Camide dinlendik ,hakkınızı helal edin”…
Yine aynı günlerde bir kilisede 38 ayrı suçtan dosyası bulunan bir kişi hırsızlıkla kilisenin çanını çalıyor ve suçuna kılıf olarak da aşkı kullanıyor:
- "Sevgilime verecektim”…..
İkisi de tertemiz bir fıtratla doğdular. Yetişme ve karakter onları besledi. En nihayetinde iyi ya da kötü olmayı seçtiler. Alışkanlık ettiler ve yaydılar.
Hepimiz bir yansımayız. Kalbimizin hayata yansımasına” ömür” diyoruz.
Ömrümüzün güzel geçmesi için kalbimizi inşa etmeliyiz……
