YOLUN SONU

Dizlerinizin tutmadığı , gözlerinizin baktığı halde görmediği, kulaklarınızın uğurladığı ve kalbinizin aklınızla birlikte hayır bu gerçek değil olmadı diye haykırdığı anlar vardır.
   Hepimizin hayatında bu anlar yaşanır ama hiçbiri bir anne baba için evladının yok yere öldürüldüğü haberi kadar yürek zorlayıcı değildir.
   16 yaşındaki evladınız kafede kardeşiyle oturuyor. Kendilerini dünyanın merkezi gören genç bir kız ve erkek arkadaşı masaların yanından geçerken” sen benim kız arkadaşıma baktın” diye dışarı çağırıp 16 yaşındaki gencin kalbine bıçağı saplıyor.
   İnsanın sınır tanımak istemeyen yönüne hizmet ettiği için suç kisvesine bürünmüş kötülüğün yayılma hızı maalesef iyilikten çok daha hızlıdır.
   Bir değil ,iki değil; ahlaklarına, yaşantılarına ,güzel görüntülerine hayran olunacak kaç delikanlı içindeki” ben tanrıyım!”” istediğimi yaparım” kötülüğünü engellemeyen, bastırmayan suç makineleri tarafından öldürüldü.
   Hızla akan sulara bir yön belirlemez, sınır koymazsanız;  sulayacağı tarlayı heba eder, önüne çıkan her şeyi sürür , yok eder.
   İnsan bu; su misali… Sınır koymazsan gücünün yettiğine tanrılık(!) eder.
   Benim bakmalara doyamadığım, itina ile büyüttüğüm genci” yan baktı” diye bile isteye öldürüp, 5 -10 sene 3 öğün yemek ile beslenerek yatıp çıktığın cezaevi katlinin cezası değildir.
   O yüzden insan kendi uyguladığı sınırlarda tam adaleti sağlayamaz. Sınır seni yoktan var edenin koyduğu kurallardır.
   Bir canı bile isteye katleden kısas olacağını bilse o bıçağı o pervasızlık da çeker mi ?.Son verdiği canın kendi canı olduğunu hissetse o el öyle kalkar mı?
   Anneler, babalar, öğretmenler, mahalleli, eş -dost herkes suçun da katilin de, bir iyiliğin bir hayrın da oluşmasında rol sahibidir. Gülümse diğimiz için sevap alırken yüz asıklığından dolayı bir kalbi incitmişse hesap soracak bir günün bilinciyle davranmalıyız .
   Sınır koymadığımız her canlı suçuna bin bahane bulur. "Annem kötüydü, babam döverdi, öğretmen beni aşağıladı…”
   Peki sen kendin için nasıl bir son düşledin?.
    Her insanın yürüdüğü yolda ayağına taşlar takılacak, dikenler batacak, canı acıyacak belki taşlanacak ama yolun sonunda çiçek bahçesi mi istiyorsun?. Kezzap dolu bir çukur mu?
   Kendini nereye layık görüyorsan ona  göre yaşamak senin elinde.