Öyle demiyor mu Akif? “Kim kazanmazsa bu dünyada bir ekmek parası / Dostunun yüz karası, düşmanının maskarası.” Bu dünyada insan her istediğini alabilmek için değil şerefini korumak için çalışır. Çalışır ki namerde muhtaç olmadan mertçe yaşasın, şerefini, şahsiyetini korusun. Bu nazarla bakıldığında doktorla yerleri süpüren, mühendisle tuvaletleri temizleyen birinin hakikatte hiç bir farkı yok. Hepsi ekmek parasının yani şerefini koruma derdinde. O halde ekmeğini kazan. Nasıl? Nasılını bilmem.Helalinden, alın terinle kazan da ne iş yaparsan yap. İster müteahhit, ister amele… Benim için fark etmez. Necip Fazıl’ın Büyük Doğu dergisini çıkarırken söylediği gibi ne yazık ki “Tek yüzlü hakikatin ortaya çıkabilmesi için ikiyüzlü paraya ihtiyaç var”. Para dünyanın en pis, en namussuz, en aşağılık şeyi. Ancak gel gör ki temiz, namuslu ve yüce yaşamak için de paraya ihtiyaç var. Para için de çalışmaya. Efendimiz elleri nasırlı bir sahabenin ellerini tutup havaya kaldırdıktan sonra “Bu elleri Allah da sever, Resul’ü de…” buyurmuştur.
Peki ekmeğini kazanırken ölmeye ne dersin? İşte o ölüm, ölümlerin en şereflilerinden. Kişinin yaptığı iş ne kadar pis olursa olsun ölümü en temiz ölümlerden. Evladının “Babam bizim için öldü!” diyerek babasıyla bir kahraman gibi gurur duymasını sağlayacak kadar şerefli bir ölüm. Hele gün ışığı görmeden, ölmeden toprağa giren, yanmayan kömürle yanan, kömür için ömür verenlerse o kişiler bu daha da bir şereflidir. Yüzleri kapkara olsa da alınları tertemiz olanların ölümleri.Ne güzel söylüyor Orhan Veli: “YÜZ KARASI DEĞİL / KÖMÜR KARASI / BÖYLE KAZANILIR EKMEK PARASI.” Osmanlıda hacca gidenler paralarını maden işçilerinin paralarıyla değiştirirlermiş. Neden mi? Onların paraları dünyanın en temiz paralarındandır da ondan.
İşin en acısı da ne biliyor musun? “Gömülmek için yerin altından çıkarılmak.”
Rabb’im; Soma’da ve diğer maden denilen mezarlara canlı canlı gömülenlere, işini yaparken ölen diğer kahramanlara rahmet etsin, geride bıraktıklarının üzerlerine sabır ve metanet yağdırsın; onlara çıkış kapısı açsın. Âmin, âmin, âmin. Selam ve dua ile…
