Antalya Güneşi, Konya Rüzgârı

Biz futbolun neyini seviyoruz, biliyor musunuz? Beklenmeyen sonuçlarını belki de… Dün gece kimse ne Konyaspor'a şans veriyordu, ne Rize'ye…  Beklenmeyen, tahmin edilemeyen gerçekleşti. Eski ve yeni Konyaspor hocaları herkesi şaşırttı. 

Madem keyifli bir geceydi, keyifle yazalım o vakit. Güneş Akdeniz'in üstünde ağır ağır batarken, sahada esen rüzgârın adı Konyaspor'du, dün akşam. 

Alışık değiliz, böyle üst üste kazanmalara, bu kadar özgüvenli yürüyüşlere çok sık tanıklık etmiyoruz. Ama belki de tam bu yüzden kıymetli. Çünkü bazı mutluluklar nadir gelir, ama geldiğinde insanın içine yerleşir. İşte bu galibiyet öyle bir şey.

Maça giderken kimsenin omzunda yük yoktu. "Ne olursa olsun” rahatlığı vardı. Futbolun garip bir matematiği vardır: En tehlikeli takımlar, kaybedecek şeyi olmayanlardır. Dün sahada bunun canlı örneğini izledik. Antalyaspor için bu maç nefes almak gibiydi. Kazansalar derin bir oh çekeceklerdi. Ama futbol bazen o bir tenefüslük nefesi vermez.  Antalya için üzgünüz… Futbolun gerçeğinde bu var. 

İlk yarı bir satranç gibiydi. Hamleler dikkatli, tempo dengeli, niyetler saklıydı. Ama ikinci yarı… Orada oyun bir anda şiire döndü. Konyaspor, sanki içindeki sesi buldu. Daha cesur, daha kararlı, daha "ben buradayım” diyen bir oyun… Zafere giden yoku kontrataklar olarak belirlemişti İlhan  Hoca…Taktik doğru olunca sonuç da doğru oldu. 

Ve sahnede bir isim: Deniz.
Bazen bir kaleci sadece top kurtarmaz; takımın kaderine dokunur. Dün akşam öyle anlar yaşandı. Genç, sakin, güven veren… Kalesinde bir duvar değil, bir karakter duruyordu. Futbolun geleceği bazen bir çift eldivenin içindedir. O eldiven dün doğru yerdeydi.

Tribünler biraz daha dolu olsaydı keşke… Sözüm Konyaspor taraftarı için elbette. Bize ne Antalya taraftarından… Ne kadar az olurlarsa o kadar iyi, bizim için... Böyle akşamlar kalabalıkla güzelleşir. Ama orada olanlar bilir: Antalya deplasmanı sadece bir maç değildir. Bir yolculuktur. Giderken umut, dönerken hatıra taşırsın. Bu kez bavullarda galibiyet vardı. Öyle sanıyorum ki Konya'ya dönüşte ne başı karlı Toroslar yordu, ne Alacabel korkuttu. Şarkılar söylene söylene dönüldü. 

Şimdi önümüzde dört maç var. Bir de kupa maçları….Bu moralle yaralı kanaryanın karşısına çıkacağız. Şimdi aklıma geldi. Lig başlarken ilk 8-12 arası hedeflenmişti. Bana öyle geliyor ki tutturacağız. İlk sekiz göz kırpıyor bize… Neden olmasın?