Dediler ki “ Can mı tatlı” “ evlat mı?”

Tebessüm ettim. Tabii " evlat” Evlat olmadan "Can” tatlı olsa neye yarar demiş büyük düşünür Mevlana Celalettin Rumi.

Ne güzel söz, ne büyük anlam, ne büyük sorumluluk.

Bir insan doğar, büyür ve ölür. İşte bu üç ifadenin son kelimesine gelen kadar " can” ne tatlı diye düşünür insan. Oysa candan can olan evladın dünyaya gelince işte o zaman ondan tatlısı var mıdır?

Seni sen yapan o ilk ağlamasıyla gözlerini açtığı an başlar hayatının en büyük sınavı. İyiyi kötüyü , zorlukları kolaylıkları, kavgaları barışları, neşeyi kederi, haklıyı haksızı, özgürlüğü esareti ve en önemlisi de " iyi insan olmayı” öğretmek için en büyük sorumluluk mesleğin başlar. Aile olmaktır bunun adı. Pek çoğumuz evlat yetiştirdik, yetiştiriyoruz veya yetiştireceğiz işte ders almamız gereken de Mevlana'nın İfade ettiği gibi O'nu Can dan üstün tutmaktır.
Teknoloji çağında yaşarken çocuklarımızı ellerindeki tabletlere, telefonlara tutsak ederek hayatın gerçeklerini ailenin önemini, duyguların her ortamda dibine kadar yaşanması gerektiğini öğretmeyi unutuyoruz. Bebek arabasında, dolmuşta otobüste, özel aracınızda, alışveriş arabasına koyduğunuz çocuklarınızın eline telefonları tutuşturuyorsanız. Sizin için önemli olan "evlat” değil " canınız”

Sorumluluk taşımak hakkıyla birey yetiştirmek istiyorsak bilmeliyiz ki canınızdan çok can taşıyan evlatlarımızı düşünelim