"Ardıma bakınca bir gün gibi
Farkına varmadan geçti seneler...”
Ne şarkı sözleri vardır buna benzer. Ne hayatlar vardır böyle yaşanan. Hayatın kısalığından dem vurulur, vurulur da bende dahil pek çok kişi yaşadığı anın tadını çıkarmayı bilmez. Dünya işleri denir ya hep bir koşuşturma hep bir telaş. Eşi dostu bile arayacak zaman bulamaz bazen insan. Bu kadar dünya işleriyle uğraşıp koşturmak koşturmak nereye kadar sorusunu kendine sorduğun an işte o an zaten zamanı gelmiştir göç etmenin vuslattır bir sonra ki adım.
Dedim ya " Dünya işleri” ne çok zamanımızı yer. Unuturuz çok yakınlarımızı aramayı, unuturuz ana babamızın sesini duymayı. Bencillik mi bu? Diye sorarım hep. Hayır bencillik değildir. Biz güven duygusunun ardına sığınan aciz varlıklarız. Güvendiğimiz nokta onların hayatta oluşları. Biliyoruz ya yaşıyorlar biliyoruz ki hayattalar. İşte güven duygumuz bu. Oysa ki bir an bir saniye belki de onların sesini duyamacağımız an.işte acizliğimiz işte hayatta iken sevgimizi haykıramamışımız. Bu yüzden dünya işlerini önemsememiz. Doyumsuzluğumuz, açlığımız, haykırışlarımız, isyanlarımız ve kavgalarımız. Sevgiyi özümsemememiz, sevgiyi haykırmadan yaşamamız. Bilmek gerekir zamana güvenmek insan oğlunun en zayıf yanı olduğunu. Ertelemek bir sonra ki güne ertelemek zamana güven.
Sevgiyi yaşaya bilmek, sevgiyi haykırabilmek, anı yaşamak, anı yaşatmak kapıların anahtarı bu.
"Sevgini vermesini öğren. Çünkü gönlün anlasın ki hepsine yer varmış. Sevgisiz insandan dünya, unutma ki korkarmış.” (Hz. Mevlana)
