Küçüklüğümde Trt de bir yarışma vardı.
Ortada bir su havuzu, havuzun içerisinde taş şekli verilmiş, üzerinde fazla durduğunuzda suya batan ya da bastığınızda şekli değişerek dengenizi bozan taş şeklinde boyanmış lastik dubalar vardı.
Yarışmacı o dubalara hızlı ve dengeli basarak suyun karşısına geçmeye çalışırdı.
Karşıya geçemediğinde ise suya düşer, ıslanır ve yarışmayı kaybederdi.
Yarışmada üç şey önemliydi.
Konsantrasyon, strateji ve seri hareket etmek.
Hedefiniz olan karşı kıyıya konsantre olacaksınız, dubalara uygun şekilde basacaksınız ve üzerinde asla uzun süre kalmayacaksınız.
Yoksa suya düşersiniz.
Ben insanın elestü bezminden ahirete geçerken uğradığı imtihan salonu dünyayı bu yarışmaya benzetirim.
İmtihan olunduğumuz her şey o su üzerinde duran lastik dubalara benziyor.
Hedefiniz ve konsantrasyonunuz yani; asıl hedefiniz cennete ulaşmak değilse;
O dubalara uygun şekilde basmayı bilmiyorsanız;
Ve o dubaların üzerinden seri geçmek yerine oyalanıyorsanız;
Sırattan geçemiyor, o yarışmada suya bu yolculukta ateşe, cehenneme düşüyorsunuz.
Kur'an-ı Kerim ve Sahih hadislerde dünyanın bu mahiyetine işaret eden binlerce hatırlatma ve ikaz var.
Dünya hayatı başka açıdan bakıldığında ise bisiklet sürmek gibidir.
Bisiklet sürmede de iki temel ilke vardır:
1. Tekere (dünyaya) değil ileriye, hedefe (ahirete/cennete) bakacaksınız.
2. Pedal çevirmeyi asla bırakmayacaksınız, durmayacaksınız.
Her gün etrafımızdan birilerine "kalemi bırak, senin süren doldu” denilen bir hayat içerisinde imtihan olunduğumuz geçici, kararsız, istikrarsız, su içerinde dalgalanan dubalara bel bağlamak, onlara fazlaca değer vermek, üzerinde oyalanmak bizi sırattan düşürür.
Akıllı insan; dünyanın şaşasının gözlerini kamaştırmasına müsaade etmez, dozunda ve kararında istifade ederek yoluna devam eder.
Her muhatap olduğu nimetin cennetin basit bir numunesi olduğunu hamd ve şükürle ondan dozunda, kararında istifade ettiğinde baki olarak yerleştirileceği cennette onların en mükemmelinin verileceği şuuruyla hareket eder.
