Bir Müslümanın ramazandan istifade edebilmesi, ilahi, rahmet iklimine yelken açabilmesi için iyi insan olmak, doğru insan olmak, Allah'ın bahşettiği şu varlığını kemale taşımak gibi bir derde sahip olması gerekir. Yani insan kendine varlık bahşeden ve bu varlığını kemale taşımak için her türlü imkân ve fırsatları bahşeden ve sonunda da huzuruna çıktığında kendine hesap soracak olan Rabbine karşı mahcup olmamak onun huzurunda cevapsız ve çaresiz duruma düşmemek gibi bir derdin sahibi olmalıdır.
Ancak ne var ki, günümüzde yaşanan dünyamızın materyalist ortamı insanın bu derdini gerçek zemininden kopardı hiç alakası olmayan başka zemine taşıdı. Günümüz insanının tüm dertleri, sıkıntıları artık hazlarına, zevklerine ve dünya kazançlarına dair şekillendi. Günümüz insanı kendisinin Rabbisinin huzurundaki konumunu ve onun kendisini beğenisini değil sosyal medya hesaplarındaki takipçilerinin beğenilerini dert eder hale geldi. Günümüz insanı kendi ruh ve akıl sağlığına ilişkin eksikliklerini ve hatalarını dert edinen değil kıyafetlerindeki, dış görünümündeki noksanlıklarını dert edinen ve bunlarla mücadele ederek kendi insan varlığına yatırım yapmaya çalışan bir kimliğe büründü. Bundan dolayı da günümüz insanı asla kendini bu beyhude arayış ve yetersizliklerinden dolayı ne mutlu, ne güvenli nede huzurlu hissedemiyor. Modern dünyanın kendisine biçtiği basit ilkel bedeni ve maddi kazançlara dayalı küçücük bir dünyanın kıskacında adeta hayvanat bahçesinde kafese konulmuş bir aslan misali acı ve ıstıraplar içerisinde kıvranıyor.
Tüm bu ıstıraplarla baş edebilmek, hak ve hakikate yelken açabilmek ancak ve ancak aynen 14. Asır önceki ilkel, putperest, cahiliye toplumunda olduğu gibi Efendimizin (S) o muhteşem ahlakı ile tanışmakla mümkün olabilir.
Nasıl ki millet olarak saatlerimizi Grenwich noktasından geçen meridyene göre ayarlayarak aramızda uyum sağlıyorsak. Aynı şekilde gönül ve ruh dünyamızın "0” ayar noktası Efendimizin (s) muhteşem ahlakı olmalıdır. Toplumsal huzur ve güven ancak bu sayede gerçekleşebilir.
Bu gün toplumsal hayatımızda şiddetin yaygınlık göstermesi ve devletimizin tüm kanuni tedbirlere, ağır cezalara rağmen bu süreç karşısında çaresiz kalmasının en temel sebebi de budur. Herkesin bireysel hırs ve ihtiraslara büründüğü, toplumsal ortak paydaların aşındığı bir ortamda hiçbir insan kendisini yeterince güven ve huzur ortamında hissedemeyecektir.
Selamlaşma ve selamlaşmanın önemi. Selamlaşmanın yaygın olduğu bir ortamda kötülüğün hayat bulması mümkün değildir.
Allah'ın 99 isminden biriside "El – Mü'min” dir. Allah güvenin kaynağıdır. Allah mesajını kiminle gönderdi "Ruhul Emin” le (Cebrail (as), Kime Muhammedül Emin'e yani emin bir peygambere. Sonuçta amaç emin bir toplum, şahsiyet ve kimlik inşa edilmesi amaçlanmıştır.
Huzur Ama Nasıl
Padişah vezirini huzuruna çağırarak sorar: Bana hizmet eden hizmetçimin hayatta benden daha mutlu olduğunu görüyorum, Acaba sebebi nedir? Hâlbuki onun hiçbir şeyi yok. Ben ise padişahım, her şeyin sahibiyim, ama onun kadar huzurum ve keyfim yok.
Bunu işiten Vezir cevap verir: Ey Padişahım, sen ona 99 kuralını uygula! Padişah be kural nedir dedi.
Gece bir torbaya 99 altın koyup kapısına bırak ve üzerine de "Bu 100 altın sana hediyedir” yaz sonra kapısını çal ve olanları izle. Padişah merakla vezirin anlattığını yapar.
Hizmetçi kapıyı açar, sağına soluna bakar ve altınları alır. Heyecanla altınları sayar lakin bir tane altının eksik olduğunu görünce "Galiba dışarda bir yere düştü” diyerek çoluk çocuk kayıp altını aramaya koyulur.
Gece boyunca kayıp altını ararlar, bakmadıkları sokak yoktur. Hatta boş araziler ce sokaklardaki eşyaların bile altlarına bakalar. Ama nafile. Eksik altını bulamadıkça baba, çocuklarını azarlar hatta bir ara onlara saldırır hale gelir.
Ertesi gün olur sabah, hizmetçi kederli, düşünceli olur. Çünkü bütün gece uyumamış kayıp altını aramıştı. Suratı asık, keyifsiz, her halinden şikâyetçi bir tavırla padişahın huzuruna gider. Böylece Padişah 99 kuralının anlamını öğrenmiş olur.
Aynen öylede bazen biz, Allah'ın bize ihsan ettiği 99 nimetini unuturuz. Sonra hayatımızı o kayıp bir nimeti aramakla geçiririz.
