Kim bilir gün yüzüne çıkmamış, karanlıkta kalmış ne pislikler var…
Epstein bunlardan yalnızca biriydi.
Böylesi bir kir, sıradan haberlerle kapatılamazdı.
Bu, bıçak darbesi almış kanayan bir yarayı sadece bir sargı beziyle örtmeye benzerdi.
Kan durmaz.
Acı dinmez.
Yara kapanmaz.
Bu yüzden öyle bir şey yapılmalıydı ki dünya dursun…
Masum sussun.
Zalim konuşsun.
Ve ne yazık ki bunu başarmanın en eski yolu seçildi:
Savaş.
Bir anda gündem değişti.
Vicdan sustu.
Çığlıklar fon müziğine dönüştü.
Oysa bu da bir imtihan…
Senin imtihanın.
Benim imtihanım.
Hepimizin imtihanı.
Masumların çığlığını duymamak için artık kör, sağır ve dilsiz olmak gerekiyor.
Ama garip olan şu ki;
Körler gördü.
Sağırlar duydu.
Dilsizler haykırıyor.
Biz ise kapı deliğinden izliyoruz.
Bu canilerin bu kadar ileri gitmesi, bu vahşete bu kadar cüret edebilmesi belki de bizim kısık sesimizden Filistin acı içinde kıvranırken bizim çıkıp kınamakla yetindiğimizden kaynaklanıyor.
Boykot dedik…
Ama köşeyi dönünce alışveriş sepetimize yine aynı ürünleri attık.
Hâl böyle olunca zulüm şımarıyor.
Denetimsiz kalan güç kabarıyor.
İnsan sormadan edemiyor:
Ellerinde nasıl bir dokunulmazlık var ki
Dünyayı talan ederken bu kadar pervasız olabiliyorlar?
Artık din, dil, ırk ayrımı yapmadan bazı şeyleri sorgulamak zorundayız.
Ama bunu yapmak yerine biz bir set çektik olan biteni görmek istemiyoruz.
Ama birgün o set yıkılır ve o çıldırmış suların selinde kaybolur gideriz.
Ve o sel geldiğinde
geriye ne insan kalır
ne de yaşama dair bir iz…
