İnsanın insanı anlamadığı bir dünyadayız.
Akıl var.
İrade var.
Ama onları kullanacak karakter yok.
Hayvanlar âleminde bile güçlü olan zayıf olanı yutar.
Ama adı üstünde: hayvan.
Akıl, Allah'ın insana lütfettiği en büyük nimettir.
Ne var ki insan, çoğu zaman o nimete layık davranamaz.
Her kafadan bir ses çıkıyor.
Kimse kimseyi dinlemiyor.
Kimse kimseyi anlamıyor.
Belki de kimse gerçekten anlamak istemediği için bu kadar gürültü yapıyor.
Tam bu noktada durup düşünüyorum.
Derin bir düşünce…
Ve akıl almaz bir hüzün çöküyor üzerime.
Sahi…
Ne var anlaşamayacak?
Ama sonra başka bir gerçek çarpıyor yüzüme.
İki insan bile anlaşamazken,
aynı iş yerinde çalışanlar bile gruplaşırken,
şehirler kendi içinde ayrışırken
ben nasıl olur da ülkelerin anlaşmasını bekleyebilirim?
Tarihin ilk kardeşleri Habil ile Kabil bile anlaşamadı.
Kardeş kardeşi çekemedi.
Öyleyse başkalarından merhamet beklemek ne kadar gerçekçi?
Biz önce kendi içimizde anlaşmayı öğrenmeliyiz.
Mecliste bile uzlaşmayı başaramazken,
sağ–sol tartışmalarıyla birbirimizi tüketirken,
herkes ahlakın temsilcisi gibi konuşuyor.
Ama kimin eli kimin cebinde belli değil.
Hangi konuyu nereden tutsam elimde kalıyor.
Çünkü artık bir rezilliği kapatmak için
daha büyük bir rezillik çıkarılıyor.
Ayılma olacak mı bilmiyorum…
Ama baygın gezdiğimiz kesin.
Yine de insan umudu tamamen bırakmak istemiyor.
"Bakalım Mevlam neyler,
Neylerse güzel eyler.”
Diyelim.
Ve teslimiyetten vazgeçmeyelim.
Çünkü bazen insanın elinde kalan son şey
iman ve vicdandır.
