TÜKETİM ÇAĞINDA İNSAN KALMAK

Ne kadar hızlı tüketiyoruz, değil mi?

Yemeyi…

İçmeyi…

Giyimi, kuşamı…

Anıları…

Hatıraları…

Yetmiyor.

Özü tüketiyoruz, sözü tüketiyoruz.

Farkına varmadan ömrü de tüketiyoruz.

İnsanlığı tükettik.

Vicdanı, merhameti tükettik.

Yetmedi; mezarda ölüyü bile tükettiyoruz.

Acıyı manşete, yasları tıklanmaya dönüştürdük.

Peki, doyduk mu?

Yetmez.

Gülmeyi tükettik.

Sevgiyi, saygıyı tükettik.

Sarılmayı, özlemeyi tükettik.

Beraber olmayı tükettik, "online” buluşmayla yetindik.

Kalabalıklar içinde yalnızlığı normalleştirdik.

"Siz”i tükettik.

"Biz”i tükettik.

"Onu, bunu” derken dünyayı da tükettik.

Toprağı, ağacı, suyu…

Yarınlarımızı bugünden peşin, peşin tükettik

Çok cömertiz, çokk...

Velhasıl, yetinmedik.

Hep daha fazlasını istedik ama gerçekte ne istediğimizi hiç sormadık kendimize.

Daha çok eşya mı?

Daha çok hız mı?

Daha çok görünürlük mü?

Beğenilmek uğruna değerleri,

Kazanmak uğruna vicdanı feda ettik.

Oysa kaybettiklerimizin listesi, kazandıklarımızdan çok daha uzun.

Çünkü tüketerek çoğalmadık; eksildik.

Hızlandık ama derinleşemedik.

Konuştuğumuz kadar dinlemedik,

Gördüğümüz kadar hissetmedik.

Sahi…

Biz ne istedik?

Belki de artık sormamız gereken soru şudur:

Daha neyi tüketeceğiz?

Yoksa bir gün durup yeniden insan olmayı mı hatırlayacağız?

Güzel olan ne varsa tükettik.

Kötülük paçalarımızdan dökülürken, yüzümüzden düşen bin parça ifadesini gizlemek için çeşit çeşit "şirin” maskeler taktık.

Peki, nereye kadar?

Bir gün o maskeler düşecek.

Ve maskelerin ardına sakladığımız o velfecri yüz,

Çırılçıplak kalacak.

Bunları yazarken José Saramago'nun Körlük adlı kitabı geldi aklıma.

Biz de gören birer kör gibi geziyoruz bu dünyada

Ama ne yazık ki bunun farkında bile değiliz.

Vesselam...