Sevgili dostlar! İnsan; sık sık deruni hallere dalmalı, düşünce mekanizmasını çalıştırmalı, gönlü ve vicdanıyla baş başa kalmalıdır. Gönül sarayına giriş yapmak, gönül kâbesi’ni imar etmek için buna ihtiyaç vardır. Zaten her gün beş vakit namazla, geceleri teheccütle… bunlar yapılmalıdır!
Ne Denir!
Üzülme be kardeşim, insan bu,
Sözü başka, içi başka!
İman yoksa eğer,
Beyin laçka, kalp laçka!
Söz para etmez asla,
Duruş önemli,
Sen kalbini Müslümana yasla!
İnsan Bu!
İnsanı tanımak gerek, çünkü çiğ süt emmiştir.
Samimiyetsizler; "dün dündür bugün bugündür" demiştir!
“Adam gibi adam” tavrını mezara gömmüştür!
Gözyaşları doğru söylemez, aldatması var,
Yalvarışlara kanma, insanı yakar!
Yüzüne güler, sırtını sıvazlar, aslında maskeler takar!
Çözemedim!
Her renge, her kılığa girer,
Burada dediğinden, orada döner!
Dışı gülistan ama içi yanar,
Ben bu sırrı çözemedim!
Gündüzleri derviş, akşamları serkeş,
Ailesine rahmetli, insanlarla bîkes,
Sanırsın sofu, aslında nâkes!
Ben bu sırrı çözemedim!
Ah Vefa!
Gerçekten vefa nerede?
Yoksa bir semt ismi mi?
Veya bir anka kuşu mu?
Serap gibi görünen hayal mi?
Kendimizi aldatmayalım,
Avutmayalım da!
Nerede o samimiyet, içtenlik?
Dost deyince canını verecek!
Aşk deyince ölecek!
Kendisi için istediğini,
Dostu için de isteyecek,
Ahde vefa gösterecek!
Bir fincan kahve için,
Kırk yıl hatır güdecek,
Hayatını insanlığa hibe edecek!
