Çoktandır, siz değerli gönül dostlarıma şiirlerimle muhabbet yapamıyordum. Demek ki kısmet bu güneymiş rabbime ham dolsun. Aslında her Cumartesi gününü şiire ayırmıştım. Ama bazen denk gelmiyor. Hani deriz ya, "evdeki hesap pazara uymuyor”, aynen öyle oluyor. Ama fırsat elimdeyken şiirli muhabbeti başlatalım;
Ne Yiğitler Tanıdım
Tarih içinde binlercesi gelip geçti,
Hakkı üstün tuttu, zalimi ezip geçti.
Haçlıya aman vermediler hiç bir zaman…
Doğduğumdan beri ne çok yiğit tanıdım!
Bir düşün ki, onlar Müslümanın hamisi,
Gönül sultanı onlar, kalplerin fatihi,
Garibin gözyaşı, mazlumların abisi.
İşte böylesine pek çok yiğit tanıdım!
Durmuyor, dinlenmiyor veren eller için,
Gecesi, gündüzü yok varan yollar için,
Tek amacı, kardeşçe saran kollar için.
Arkası kesilmez ne yiğitler tanıdım!
Ölüm, onlar için şehadetle diriliş,
Allah huzurunda, "güzel insan” biliniş,
Adalete, hukuka, sevgiye yöneliş…
Bu dünyada, daha çok yiğit tanıdım!
Milli Şair
Hayatını millete verdi
Gönlünü, hep vefaya serdi
Vatan için göğsünü gerdi
Yaranamadı milli şair!
Vatanından uzağa gitti
Ömrünü burada tüketti
Hayatı garipçe terk etti
Yaranamadı Milli şair!
İnancından taviz vermedi
Hiç yanlış yollara girmedi
Vatana ihanet etmedi
Yaranamadı milli şair!
Haklı yaşadı, öyle öldü
Milli yaşadı, milli güldü
Yolu müstakim, doğru yoldu
Yaranamadı milli şair!
O, hep dindardı, ahlaklıylı
Davranışında hep haklıydı
Hüznü vicdanında saklıydı
Yaranamadı milli şair!
Beyaz Bereket!
Doğaya lapa lapa nur yağmış
Nur sebebiyle dağlar ağarmış
Her yer nur, kar, ilahi onur; kâr
Rahmanî melodi, bestekâr
Her yağış, ilahi şarkı söyler
Her olan, Rahmani farkı söyler.
Karlar bir senet, Hakka götürür
Nimete sebep, rızık getirir
Farkında mısın sen olanların?
Soğukta açıkta kalanların
Ses veriyor, haykırıyor bize;
Bunlarca güzellik verdim size
Karda hiç kimseler üşümesin
Isınmak için hiç düşünmesin
Soğuk ortamın, sıcak dostu var
Muhabbet sunuyor dost diyarlar.
Burası Sarıkamış!
Sarıkamış, can veren pervanelerini doğurdu,
Sayısız kelebekle Allahü Ekber'i duyurdu.
Rus'a karşı beyaz içinde, "beyaz ölüm” buyurdu,
Burası Sarıkamış, beyaz kelebeklerin yurdu!
Göktekiler, beyaz kelebeklere beyaz gülüyor,
"Haydi ne duruyorsunuz, acil gelsenize” diyor,
Diz boyu kar, ortalıkta sis, buz, üşüyen bir ordu,
Burası Sarıkamış, beyaz kelebeklerin yurdu!
Kahraman Kardelenlerimiz var, yüreklice bekler,
Sarıkamış'ta şehadet tepesi; Allahü Ekber.
İnsanlar yanıyor, Kars yanıyor, kelebekler buydu,
Burası Sarıkamış, beyaz kelebeklerin yurdu!
Kara ekilen tohum bunlar, can kardelenlerimiz,
Soğuğu, fırtınayı hiç eden, can verenlerimiz.
Karlar altında buz olsalar da, şehitler bir kordu,
Burası Sarıkamış, beyaz kelebeklerin yurdu!
İrfan Sofrası!
Hakkı konuşarak, sohbeti kıyamlandırmak,
İhsan okulunda, sözü kıvamlandırmak
Ya hayır söylemek, ya da anlamlandırmak
Âlimler içinde, ârifçe sohbet ne güzel!
Sohbet ortamında, sevgi çiçekleri açar,
Edip insanlar dili tatlı, inciler saçar.
İrfan okulunda talebe olmak ne güzel,
İhsan sofrasında, dostlarla sohbet ne güzel!
Sözlerde; ne riya, ne yalan, ne de maske var,
Satır satır, cümle cümle, kalbe mesaj akar.
Dinleyene zevk verir, konuşan hak'la bakar.
Ârif meclisinde insanca bakmak ne güzel!
İrfan okulunda; insanı dost eylemişler,
Gönüllere girmiş, ihsanı dest eylemişler,
Gönül Kâbesi'ni fethetmiş, mest eylemişler,
Dost bahçelerinde gül olup açmak ne güzel!
İnsanı güzel, hayvanı güzel, dağı güzel,
İrfanî elle beslenen üzümü, bağı güzel,
İlimle örülmüş gönüller ağı güzel.
İhsanla bakan göz, insanî hayat ne güzel!
