Çocuk olmak, genç olmak hele de onların ana babası olmak bu dönemde durumları ne kadar acı.
Ne çektiniz be çocuklar bu eğitim yüzünden. Her yıl değişen sistem, her yıl değişen müfredat programı ve neredeyse her yıl değişen disiplin, sınav ve devam devamsızlık hakları. Aklı başında bir anne baba çocukları olunca ne ister? İyi bir eğitim alsın, düzgün bir çocuk olsun, ailesini ve çevresini sevsin falan filan... liste uzar uzar da nasıl olacak diye soran var mı? Vardır kuşkusuz yanıtı bulabilir mi? Hiç sanmıyorum. İşte burada eğitimci olma damarım atmaya başlıyor. Ne zor koşullarda okuduk. Babam işçiydi. Namuslusundan işini severek yapan, üstlerine saygılı, el ovmayan başı dik evine alın teri dökerek kazandığı rızkı götüren cinsten di. Nurlar içinde yatsın anam da babam da. İyi bir evlat yetiştirdiler inanıyorum buna. İyi bir insanım, iyi bir eğitim aldım, iyi bir işim iyi bir eşim ve gururla ayakta alkışlaya bileceğim bir evlat yetiştirdim. Eğitimci damarım kalktı derken konu nerelere uzandı. Eğitimci olmak hüner ister, dürüstlük ister, emek ister verdiğini almak ister ister ister bizim eğitimciliğimiz de manevi istekler bize güzel uyku uyutur sabaha huzurlu uyanırdık. Bakıyorum da şimdilerde de istekler çok çok. Artık eğitim öğretimin adı kalmış, sistem baştan çökmüş herkes ne yapılacağından nasıl yapılacağından bihaber... Cumhuriyetin, Mustafa Kemal Atatürk'ün adı dillerden yüreklerden çıkartılmaya doğru adım adım gidilirken ne acı ki kitaplardan da çıkartılır oldu.
Ah be çocuklar bizler utanmalıyız bizler üzülmeliyiz ve bizler hatamızı kabul etmeliyiz
Sizleri yetiştiremedik, başı boş dolaşan sürünün yavruları oldunuz. Deli divane dolaşıp, ne bilgiye ulaşa bildiniz ne insanlığa.
Çok çektiniz be çok ...
Ya siz ana babalar, eğitimciler bu hal bizlerin ayıbı gelin kendimize gelelim de bu devrin çocukları yok olmadan toparlayalım
Kim bilir birileri bu satırları okurken karşısında oturan evladı için elini taşın altına koymayı akıl eder.
