Hayat akıp geçiyor. Saatler su gibi günler nehir aylar deniz yıllar okyanus misali akıyor adına " yaşam” diyoruz.
Yaşıyoruz da boş boş boş...
Cebimiz para mı gördü unut fakiri
Devlette adamın mı var boşver hak hukuk savaşını
Bana ne demek artık tereyağından kıl çekmekten daha kolay. Duyarsızız, sorumsuzuz, benciliz, vurdumduymaz umursamaz adımız " İnsan” aslında belirsiziz.
Çok mu ağır geldi bu yakıştırmalar. Neden? Kaç kişi bu yazımı okuyor? Kaç kişi fikrini söyleyecek cesarete sahip? Kaç kişi yorum yapa biliyor? Ben pek rastlamadım. Zira herkes de bir parça saydığım özellik mevcut. Bakın İzmir büyük bir felaket geçirdi. Basın oradayken devlet büyükleri dahil show yapıldı.ellerde telefonlar sanki manzara fotoğrafı çekiliyor gibi çekimler yapıldı sonra sonra ne oldu. Acıları yaşayanlar acılarıyla başbaşa kaldı. Sözüm ona bilim adamları yazılı görsel basında ahkam kesti. Büyük adamlar höthöt salladı. Sonuç ne mi olacak? Bakın İstanbul'a ne oldu. Öyleyse sonucunu olumlu yönde bitiremeyeceğiniz sözlerden davranışlardan kaçının. El üstünde tutup hastane kapısına reklam olsun diye köfte ayran taşıyanlar keşke o minik kız çıkarken üzerine bir battaniye örtmeyi akıl edebilseydi!
Sahteyiz, sanalız ve biz gerçeklerle yüzleşmeye dayanamayacak kadar korkağız.
Birilerinin peşine takılmayı fikir üretmeden aptalca söylemeni bile fikir sanacak kadar acizlik abideliğine adayız. Asrımıza baksak sanırım atılan her bir adımız cesaret, söylenen her bir sözün arkasında durulmuş olduğunu ve insanca özgürlüğün savaşını vermiş olduklarını görüp yüzümüz kızarır...
Sanırım...
