Tasavvuf, Tarikat ve Şeriat Dengesinde Bir Duruş-5-

Değerli okuyucular; günümüz tartışmalarında en çok zorlandığımız alanlardan biri, tasavvuf ile şeriat ilişkisidir. Bir yanda tasavvufu yok sayan katı bir anlayış, öte yanda şeriat ölçülerini ihmal eden, disiplinsiz, duygusal bir dindarlık… Tahir Hoca bu iki uç arasında çok kıymetli bir dengeyi temsil ediyordu.

Nakşibendi-Hâlidi geleneğin büyüklerinden Mahmud Sami Ramazanoğlu'na bağlıydı. Fakat bu bağlılık, onu asla eleştiriye kapalı, sorgusuz sualsiz bir "mürid tipi”ne dönüştürmedi. Tam tersine, şeriat ölçülerini elden bırakmadan, kalbi terbiye etmeye çalışan bir çizgiyi savundu. Tasavvufu, şeriatın alternatifi değil, tamamlayıcısı olarak gördü. "Şeriatsız tasavvuf hayal, tasavvufsuz şeriat ise çoğu zaman kuru kalır.” diyebilecek bir olgunluğa sahipti.

Bu nokta, özellikle kültür ve düşünce insanları için önemlidir. Çünkü entelektüel zihin çoğu zaman tasavvufu romantikleştirir ya da toptan reddeder. Oysa Tahir Hoca, entelektüel derinlikle tasavvuf terbiyesini birleştiren yaşayan bir misaldi.