İnsan ilişkileri çoğu zaman kelimeler üzerinden değerlendirilir. Kim ne dedi, nasıl
söyledi, hangi cümleyi kurdu… Oysa insan, kelimelerinden önce kalbiyle konuşur.
Bazı insanlar bir ortama girer ve hiçbir şey söylemeden huzur bırakır. Bazıları ise tek
bir söz etmeden görünmez bir ağırlık…
Çünkü kalp saklanamaz. Eninde sonunda sızar.
Kalbin bir dili vardır. Sessizdir ama gizlenemez. İnsan sustuğunu sanır, kalp konuşur.
Bakışlardan, duruşlardan, hatta suskunluklardan bile önce…
Her kalbin bir kokusu vardır aslında. Kimisi huzur gibi yayılır, yanına oturduğunuzda
içiniz genişler. Kimisi fark edilmez bir ağırlık bırakır; sebebini anlayamazsınız ama
omuzlarınız çöker.
Bazı insanlar bir odaya girer ve hiçbir şey söylemeden havayı değiştirir. İşte bu,
kalbin kokusudur.
Kalbi güzel insan gürültü yapmaz. Gösterişli değildir. Hayatın ortasında sessiz bir
iyilik gibi durur.
Onun olduğu yerde rekabet değil merhamet vardır. Hesap değil anlayış. Yorulmak
değil dinlenmek hissi…
Kalp bir bahçe gibidir.
Özen ister. Emek ister. Beklemeyi ister. Rastgele büyüyen duyguların değil, bilinçle
korunan değerlerin yeridir o bahçe.
İçinde kibir değil şefkat yeşerir. Öfke değil sabır kök salar.
Ama her bahçe gibi, kalp de talana açıktır.
Kıymet bilmeyen bir söz, düşünülmeden söylenmiş bir cümle, hoyrat bir tavır… İnsan
en çok kalpten yaralanır.
Çünkü kalp incinmeye müsaittir.
Ve çoğu zaman, kalbi güzel olanlar en fazla incinenlerdir. Kapılarını kapatmayı
bilmezler. Gelenin çiçek mi koparacağını, yoksa gölge mi arayacağını baştan
seçemezler.
Her kalp, bir gün bahçesini talan eden biriyle karşılaşır.
İnsanların çoğu güzel bir kalbe sığınmak ister. Ama herkes o kalbin emanet olduğunu
hatırlamaz.
Çoğu kişi dinlenmek ister, az kişi korumak. Çoğu kişi almak ister, az kişi incitmeden
sevmeyi öğrenir.
Ve kalbi güzel insan bazen kendi bahçesinin enkazında bulur kendini.
Yine de vazgeçmez.
İşte gerçek güzellik tam da burada başlar: Kırılmış olsa bile katılaşmayan kalpte.
Talan edilmiş olsa bile çoraklaşmayan yürekte. Yanılmış olsa bile sevgiden
utanmayan insanda.
Kalbi güzel olmak saf olmak değildir. Zayıf olmak hiç değildir.
Bu çağda kalbini sertleştirmemek, belki de en zor direniştir. Herkesin kabuk
bağladığı yerde inceliğini koruyabilmek gerçek güçtür.
Çünkü insanın değeri, başına gelenlerde değil; başına gelenlerden sonra kalbinin
neye dönüştüğünde saklıdır.
Belki de mesele şudur:
Kalbi güzel insan aramaktan önce, başkasının kalbinde nasıl bir iz bıraktığımızı
sormak.
Bir kalbe misafir olmayı öğrenmek…
Kapıyı çalmayı, içeri girince sesini alçaltmayı, emanet bir yerde yürür gibi incelmeyi…
Bahçeye girince çiçek koparmadan yürümek… Her güzelliğin dokunulmadan da
sevilebileceğini bilmek…
Gölgesinde dinlendiğimiz ağacı kırmamak, serinliğinden faydalandığımız kalbi
incitmemek…
Çünkü kalp unutmaz.
Kalp, en sessiz ama en derin hafızadır. İnsan bazen söylenen sözleri değil,
hissettirilen duyguları taşır ömrü boyunca.
Ve unutulmamalıdır:
Her kalbin bir kokusu vardır. Kiminde huzur kalır, kiminde kırgınlık.
