Bir toplumun çöküşü, çoğu zaman dışarıdan gelen bir saldırıyla değil, içeride inşa ettiği yanlış değerlerle başlar. Kalpler kirlenir. Zihinler yönünü kaybeder. Ölçüler bozulur.
Bugün bizim yaşadığımız tam da budur.Adına başarı dediğimiz bir put inşa edildi.fark etmeden çocuklarımızı önünde kurban etmeye başladık.Eskiden bir çocuğa iyi insan ol denirdi.Şimdi başarılıol deniyor.Eskiden,kulol öğretilirdi.Şimdi önce sen ol deniyor.Eskiden hak yememek esastı.Şimdi öne geçmek esas oldu.İşte bütün kırılma burada başladı.Sokaklarda yürüyen yeni nesle dikkatle bakın.Gözlerinde bir yorgunluk,kızgınlık,karamsarlık var.Kalplerinde bir boşluk.Zihinlerinde ise bitmeyen bir yarış.Çünkü bu çocuklara hayat öğretilmedi.Sadece rekabet öğretildi.Birbirine kardeş olması gereken çocuklar,birbirinin rakibi haline getirildi.Aynı sırada oturan iki öğrenci,aynı hedefe yürüyen iki dost değil artık.Birbirinin önüne geçmesi gereken iki engel.
Peki böyle bir ortamda merhamet nasıl büyüsün?Böyle bir zihinde vicdan nasıl yeşersin?Başarı.Evet, kulağa güzel geliyor.Ama neyin başarısı?Ahlaksız bir kazanç mı başarı?Başkasını ezerek yükselmek mi başarı?Hakkı çiğneyerek öne geçmek mi başarı?Bugünün başarısı, içi boşaltılmış bir kavramdır.Rakamlarla ölçülen, ruhu olmayan bir yarışa dönüşmüştür.En yüksek not = en başarılı öğrenci.En yüksek maaş = en başarılı insan.En büyük makam = en değerli kişi.Hep en en en.Peki ahlak nerede?Edep nerede?İnsanlık nerede?İşte asıl kayıp burada.
Bir çocuk, sınavdan düşük not aldığında kendini değersiz hissediyor.Aileler adeta yas tutuyor.Çünkü ona, değerin notla ölçüldüğü öğretildi.Bir genç işsiz kaldığında kendini başarısız sayıyor.Çünkü ona, insanın kıymetinin kazancıyla ölçüldüğü öğretildi.Bir insan makamını kaybettiğinde çökmüş hissediyor.Çünkü ona, değerin unvanla belirlendiği öğretildi.Oysa hakikat bambaşkadır.İnsanın değeri,Allah katındaki yeridir.İnsanın kıymeti,kalbinin temizliğidir.İnsanın başarısı,istikamet üzere yaşayabilmesidir.Yanlış sistem bize bunu unutturdu.Bunu bizde unuttuk.
Çocuklarımızı en iyi okullara gönderiyoruz.Ama en temel hakikatleri öğretmiyoruz.Onlara matematik öğretiyoruz ama merhameti öğretmiyoruz.Onlara teknoloji veriyoruz ama takvayı vermiyoruz.Onlara güya özgüven zannettiğimiz özgüveni aşılıyoruz ama haddini bilmeyi öğretmiyoruz.Sonra da soruyoruz,Bu çocuklar neden böyle oldu?Mesele çok açık.İman dersi verilmezse, boşluk büyür.Ahlak verilmezse, nefis büyür.Edep verilmezse, taşkınlık büyür.
Yönsüz bir nesil yetişiyor.Bilgili,ama hikmetsiz.Cesur,ama ölçüsüz.Özgüvenli,ama sorumsuz.Çünkü bu nesil,sadece ama sadece başarıya odaklanmayı öğrendi.Ama kulluğu öğrenemedi.İşte en büyük felaket budur.Sadece başarıya odaklanma, insanı önce kendine hayran eder.Sonra başkalarını küçümsetir.Sonunda ise yalnızlaştırır.Kendini üstün gören bir zihin,karşısındakini değersiz görmeye başlar.Empati ölür.Merhamet kurur.Vicdan susar.Sonunda o zihin, her şeyi yapabilecek noktaya gelir.Çünkü artık onun için sınır yoktur.Kur'an bize nice örnekler verir.firavun,nemrut,karun.Hepsinin ortak özelliği neydi?Güç ve başarı sarhoşluğu.Kendilerini yeterli gördüler.Kendilerini merkez yaptılar.Kendilerini ilahlaştırdılar ve helak oldular.Bu kıssalar masal değil,ibret içindir.Bugün aynı hastalık, farklı suretlerle karşımızda.
Peki çözüm ne?Çözüm çok uzaklarda değil.Çocuğa şunu öğretebilmek.Sen kulsun.Yaptığın her işin hesabı var.Gizli de olsa, açık da olsa Allah görüyor.Kimse bilmezse de Allah biliyor.Bir hardal tanesi kadar iyilik de kaybolmaz.Bir hardal tanesi kadar kötülük de.İşte bu şuur yerleşirse,başarı putu yıkılır.
Çocuklarımıza şunu öğretmek zorundayız.Her şey olabilirsin,ama önce insan ol! Her yere gelebilirsin,ama hakkı çiğneme!Başarılı olabilirsin ama kimseyi ezme!Kazanabilirsin ama harama bulaşma!İşte gerçek eğitim budur.Kaybettiğimiz şey aslında nesil değil neslin yönüdür.Biz yönü düzeltirsek, nesil de düzelir.Ama yönü sadece başarıya değil,Başarıyla birlikte hakikate çevirmek zorundayız.Çünkü başarı bir sonuçtur.Ama istikamet bir yoldur.Sonuçlar değişir ama yol doğruysa, insan kaybolmaz.
Bir nesli kurtarmak istiyorsak,onlara daha çok yarış değil,daha çok iman dersi,ahlak dersi vermeliyiz.Daha çok rekabet değil,daha çok merhamet vermeliyiz.Daha çok özgüven değil,daha çok edep vermeliyiz.Başarıyla büyüyen nesil güçlü olabilir.Ama imanla birlikte başarıyla büyüyen nesil daha güçlü ve doğru olur.Bu çağın en büyük ihtiyacı,İmanlı,irfanlı,ahlaklı doğru insanlardır.
